04-01-05

overpeinzingen

Jak, bah, vies, booo!

Ziedaar: de beschrijving van mijn dag vandaag.

 

5 dagen na datum, in het midden van mijn uurtje lopen deze ochtend, drong het tot mij door: ik ben mijn lief weer kwijt!

Denk ik toch. Ik weet het eigenlijk niet.

Mijn moeder kwam dan uitgerekend vandaag via de moeder van't lief van zijn broer ook te weten dat ik het beste wat mij de voorbije jaren is overkomen, ben kwijtgespeeld.

Maar liefst een uur vol onaangename vragen en gezeur en vermoedens van ik die bindingsangst heb  en oooh my god!

Ik heb dan maar gemompeld dat ik 'iets moest gaan opzoeken' (namelijk: rust) in Gent en heb razendsnel het hoogstnodige in een schoudertas gesmeten en de eerste trein in die richting genomen.

Het werd mij allemaal een beetje teveel.

Ik ben hem echt kwijt.

Ben  (jaja mijn vroegere afkorting v. die was in het wilde weg gekozen) gaat mij wel na mijn examens bellen, maar het lijkt mij wel vrij duidelijk dat dat niet het geval gaat zijn. Of  hoogstens een telefoontje dat begint met 'ik heb er nog eens over nagedacht maar..'

 

Op kot gebleven tot daarnet, ben er een beetje tot rust gekomen.

Mijn meest zielige cd superluid opgezet, sigaretje gerookt en beetje in keuken staan prutsen.

Veel traantjes. Zelfmedelijden. Maar ook Zelfhaat.

Omdat ik erin geslaagd ben uitgerekend deze jongen van mij weg te duwen.

Het is allemaal erg moeilijk om uit te leggen. Sinds de dag dat ik hem voor het eerst zag heb ik tot vorig jaar, tot wat  mijn huidige verdiepgenoot is ,geen enkele serieuze relatie gehad. Niet opzettelijk, maar ook niet onbewust.

Bergen liefjes, dat wel. Niet op twee handen te tellen.

Drie maanden maximum.

Bij hem net hetzelfde, nog erger dan ik.

Iedere keer wanneer iemand mij vroeg om mijn 'ideale man' te beschrijven (dat gebeurt vaker dan je zou denken) , dan beschreef ik hèm, het rolde er bijna automatisch uit..

“bruin warrig haar, liefst krullen, dromerige blauwe ogen, iets groter dan mij, redelijk gespierd, eigenzinnig, anders, avontuurlijk, lief en wanneer hij naar je luistert of gewoon maar naar je kijkt dan geeft hij je de indruk dat je op dat moment  voor hem de allerbelangrijkste persoon ter wereld bent..”

Waarop er dan altijd wel iemand zei ‘wauw, ik wou dat ik mijn ideale man ook zo goed kon weergeven’, en ik en Sadie een blik wisselden en zij net iets te luid mompelde ‘oh, i didn’t know Ben changed his name into mr. perfect’

 

 

De spanning tussen ons beiden had in die twee jaar op school hoogtepunten en dieptepunten.

De eerste helft van het vijfde middelbaar hadden we nodig om te ontdekken dat er een wederzijdse interesse was, want ik dacht meestal dat ik het mij allemaal inbeeldde. En ook dat ik voor hem niet meer voelde dan voor al mijn kortstondige liefjes.

‘hé wauw die is leuk – ‘mm hij is toch maar gewoon’ --- ‘hulp, moet hem kwijtraken’

 

Ergens in januari was er de honderddagenfuif van het zesde. Toen hadden we het wel door van elkaar. Hadden we allebei een beetje normaal geweest, dan was er toen of vlak erna iets gebeurd.

Ik stond met Sadie aan de toog en zij raakte in gesprek met hem en ik met een klasgenote die achter de toog stond en opeen werd er een slow gedraaid, trok er een Britse heel hard aan mijn arm en smeet mij bijna tegen hem aan met de mededeling ‘you two should dance more, it’s fun!’

Dat dansen was één van de leukste dingen die ik ooit gedaan heb, hoewel we niets tegen elkaar zeiden. Normaal zou dat ongeveer de meest oncomfortabele situatie zijn waar je als tiener in kan komen, maar het was alsof we het al jaren deden.

Het nummer was ,o ironie, ‘when you say nothing at all’ met daar direct iris van de goo goo dolls achter.

Ik had mijn hoofd tegen zijn schouders (ik had ook wel al iets op) en hij rook zo ontzettend goed. Hij hield mij heel dicht tegen zich aan en prutste een beetje aan mijn haar.

Ik kan soms wel dom zijn, maar toen had ik het wel ongeveer door hoor.

Hij was toen al heel goed bevriend met iemand die al een dikke twee jaar verliefd was op mij. Dus hield hij de boot af, en negeerde mij. In de hoop alles (gevoelens incluis) te vergeten en te verduisteren. Soms kreeg ik nog wel eens een knipoogje…en dan liep ik nog de hele dag dwaas te grijnzen.

 

En nu vertrekt hij morgen naar Malta.

Ik begrijp wel wat hij nu gedaan heeft. Het ging allemaal erg raar tussen ons, helemaal niet zoals ik verwacht had dat het zou zijn. Moeilijk, haperend,..met langs mijn kant ( en ik denk langs die van hem ook) enorm veel angst om iets raars te doen, waardoor ik dan de voorlopige ‘love of my life’ misschien wel mee zou afschrikken..

 

Het is allemaal niet zo simpel…

Ik ga eens een ommetje fietsen…voorbij z’n huis enzo..zomaar.


17:52 Gepost door d. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

.. pleaseee, bel hem? laat deze kans je niet voorbijgaan? niet? iets? het lijkt mij alsof jullie "ment to be" zijn.. please? waarom niet? ;) wat houd je tegen?
en voor 2005 wens ik je alles wat jij wenst!

Gepost door: s | 05-01-05

Go!!! Ga naar hem toe, nu!!! Of waar hij vertrekt, maar laat zien dat je een stap naar hem zet. Trust me, i'm a guy, i know these things.

Gepost door: johanw | 05-01-05

Sterkte Daarnet per toeval je blog ontdekt. Eerst de maand december gelezen. Dan doorgeklikt naar januari.

Ik hoop dat je eindelijk weet waar je aan toe bent. Uiteindelijk is onzekerheid nog slopender dan liefdesverdriet.

Ik kom zeker nog eens lezen hoe het verder met je gaat.

http://jansegers.web-log.nl

http://jansegers.atspace.com

Gepost door: pieter jansegers | 05-01-05

... Bel hem of mail hem... Zeg hem in ieder geval wat je voelt! Man, dit klinkt zo cliché wat ik nu typ, maar volgens mij zit hij net met hetzelfde in zijn hoofd...

Gepost door: rinkelke | 06-01-05

De commentaren zijn gesloten.