20-01-05

orrie

' Ik moest dit nog binnenbrengen', zei ik.
'Ja, maar dat is niet hier, dat is in die doos daarbuiten', zei zij.
'oeiii, sorry! bedankt'
'tis ni erg hoor', zegt ze.
 
Natuurlijk was het niet erg. Waarom zeg ik soms zo overdreven onderdanig sorry? Dan zie je de persoon aan wie ik mijn spijt betuigd heb denken 'nou zo erg was het nu ook weer niet, wat is dat met haar?'.
Zodra die sorry's dan over mijn lippen komen vervloek ik mezelf omdat ik het weer doe.
Waar is dat nu weer voor nodig denk ik dan kwaad.
Of korter: gij onnozel koe!
Ik ben niet kwaad om de sorry maar wel om de manier waarop de sorry eruit komt.
Dat is namelijk op de onzekere please-do-not-notice-me manier van toen ik veertien was.
Toen ik verscholen ging in tenten van hemden, achter een lange froe en zware bril en mij in camouflagekleuren hulde. Niet de echte camouflagekleuren van het leger, maar dan bedoel ik zwart en blauw. In een school is dat camouflage.
Sorry piepte de muis en ze rende weg.
 
Enfin.
Sorry voor dit overbodig bericht! Ik zal er nog snel een beter typen.
*piep*
 


11:23 Gepost door d. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.