23-01-05

roepidoe-koe

Met schoudertas rond mijn arm, een reuzerugzak op de rug, de flair tussen mijn tanden en een blikje onder mijn arm gekneld liep ik de trappen naar het perron op. Terwijl probeerde ik nog mijn go pass in te vullen én te zorgen dat ik geen enkele trede miste. Elke trede lijkt wel een andere hoogte te hebben, very tricky!
Eenmaal op het perron schuift mijn tas van mijn schouder, floept het blikje vanonder mijn arm en laat ik van het schrikken mijn bik vallen. Het blikje rolt een eind weg, dus ik erachter.
Twee tienerjongens overschouwen het toneel en vinden het geweldig. Zo veel entertainment zijn ze blijkbaar niet gewoon!
Ik probeer een beetje orde in de chaos te scheppen dus loop maar achter mijn cola light aan. Flair nog altijd tussen de tanden moest u het zich afvragen.
Na een paar minuten leun ik puffend tegen ijzeren leuning rond de trappen. Mijn trein is er pas over een kwartiertje dus ik staar maar een beetje naar de mensen op het perron. Niet zoveel mensen.
Opeens valt er een twijgje pal voor mijn neus op het perron.
Ik kijk naar boven en zie een ontgoochelde duif. Ze kijkt naar mij! Nee helaas ze kijkt naar het twijgje.
De duif landt op het perron en schat de situatie in . Ze kijkt naar het twijgje en ze kijkt naar mij.
Duif vliegt weer op en landt niet ver van mij op de ijzeren reling. De duif kijkt naar mij.
'Roekoe', zegt ze uiteindelijk.
Rare duif, denk ik en ik blader een beetje in mijn Flair. Na een minuut ofzo landt de duif  terug op het perron en ze hupt en hopt naar het twijgje. En neemt het twijgje terug mee, ergens naar boven.
Niet veel later valt er wéér een twijgje voor mijn voeten. Het zal toch niet waar zijn zeker.
En ja hoor.
Er maakt iets grijs een cirkel door de lucht en landt weer op het perron. Duif kijkt naar mij. Roekoe zegt Duif! Ze springt een beetje ter plekke. Duif begeeft zich dan weer naar mijn hoogte door weer op dat ijzeren geval te landen.
Nu zegt ze niet roekoe maar wel ROEKOE!. Ik schrok zo hard dat ik mijn Flair liet vallen. Het enige ding dat nog niet tegen de grond was gegaan. Tot nu dan.
Duif begint dan geluiden te maken die sterk lijken op het spinnen van een kat.
 
Mens of dier: de klunsen vinden elkaar altijd blijkbaar.
 

00:42 Gepost door d. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

klunzen haha! nice piece of work i'd say...
ja op het perron staan wachten kan een mens tot rare inzichten brengen hé
keep on going en zorg dat je je zelf niet laat vallen

Gepost door: cms | 23-01-05

een juweeltje Een juweel van een schrijfsel.
Zie maar dat je broek niet afvalt

Gepost door: josiane | 24-01-05

# Niet lachen met mijn duiven hé! Ze zijn nog bezig aan hun opleiding...;-)

Gepost door: dago | 24-01-05

Duif... ...zocht duidelijk toenadering.

Gepost door: jonna | 24-01-05

briljantje Echt een briljantje, deze tekst.
proficiat.
Eh.... maar dat mag geloof ik ook wel gezien jouw opleiding he?

Gepost door: Age Bootsma | 25-01-05

haha zeer leuk om lezen!

Gepost door: g*lover | 27-01-05

De commentaren zijn gesloten.